ΑΓΓΕΙΑΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΣΠΟΝΔΥΛΙΚΗΣ ΣΤΗΛΗΣ

Οι αγγειακές βλάβες της σπονδυλικής στήλης αποτελούν περίπου το 5–9 % όλων των αγγειακών ανωμαλιών του κεντρικού νευρικού συστήματος, ή το 3–4 % όλων των ενδοσκληρίδιων βλαβών της σπονδυλικής στήλης. Οι αγγειακές ανωμαλίες της σπονδυλικής στήλης αποτελούν μια ετερογενή ομάδα που μπορεί να προκαλέσει οξεία, υποξεία ή χρόνια δυσλειτουργία του νωτιαίου μυελού με διαταραχές της βάδισης ή και της κινητικότητας των άνω άκρων ανάλογα με την εντόπισή τους.

Οι αρτηριοφλεβώδεις επικοινωνίες της σκληράς μήνιγγας είναι ανώμαλες απευθείας επικοινωνίες μεταξύ μίας αρτηρίας και μίας φλέβας του νωτιαίου μυελού και αποτελούν τις συχνότερες αγγειακές δυσπλασίες σε ποσοστό 50-80% όλων των βλαβών. Οι άνδρες επηρεάζονται πέντε φορές συχνότερα από τις γυναίκες, και η μέση ηλικία κατά τη διάγνωση είναι 50–60 ετών.

Οι αρτηριοφλεβώδεις δυσπλασίες αποτελούν ανώμαλες επικοινωνίες μεταξύ αρτηριών και φλεβών του νωτιαίου μυελού με παρεμβολή ενός αγγειακού δυσπλαστικού πυρήνα συνήθως εντός του νωτιαίου μυελού.

Η κλινική παρουσίαση των Σπονδυλικών Αγγειακών Ανωμαλιών μπορεί να υποδιαιρεθεί σε δύο διαφορετικές κατηγορίες:

Α. Οξεία συμπτωματολογία (λόγω υπαραχνοειδούς ή ενδομυελικής αιμορραγίας)
Β. Προοδευτική συμπτωματολογία ( οφειλόμενα σε φλεβική υπέρταση, ισχαιμία του νωτιαίου μυελού ή φαινόμενο μάζας).

Κοινά συμπτώματα αποτελούν συνήθως παραπάρεση ή παραπληγία δηλαδή διαταραχές κινητικότητας των κάτω άκρων (75,5%), παραισθησίες (60%), ο πόνος (51,8%) και η δυσλειτουργία του εντέρου/ουροδόχου κύστης (41,8%). Οι ασθενείς με αρτηριοφλεβώδεις επικοινωνίες (AVF) συχνά υποφέρουν από νευρογενή χωλότητα, με τα συμπτώματα να επιδεινώνονται μετά από φυσικές δραστηριότητες όπως το περπάτημα και προοδευτική αδυναμία να ανεβαίνουν σκαλιά. Η υποαραχνοειδής ή ενδομυελική αιμορραγία είναι το πρώτο γεγονός για περίπου το ένα τρίτο των ασθενών με αρτηριοφλεβώδεις δυσπλασίες (ΑVM) με αιφνίδια παραπάρεση ή παραπληγία.

Θεραπευτική αντιμετώπιση

Η θεραπευτική αντιμετώπιση περιλαμβάνει είτε χειρουργική απολίνωση της αρτηριοφλεβώδους επικοινωνίας είτε ενδοαγγειακή αντιμετώπιση (εμβολισμός).

Ενδοαγγειακή αντιμετώπιση (Εμβολισμός) αρτηριοφλεβώδους επικοινωνίας της σκληράς μήνιγγας με πλήρη βελτίωση της κινητικότητας σε ασθενή 64 ετών.

Προ εμβολισμού

Μετά τον εμβολισμό